aslında evet.

küçük şeylerden büyük mutluluklar elde edebiliriz

peki küçük üzüntüler de büyük acılar yaratmayacak mı?

hüzülere arkanı dönmek pollyanna'ya göre alışılmış bir durum,

ancak o, hayallerle oluşturulmuş karakterden ibaret

insan için aynı şeyleri söylemek çok zor

bir hayal kuralım:

yarısı su, diğer yarısı hava olan bardağı hayat olarak düşünmek saçma.

bu kadar da iyiser olmak istemem

acı yerine hava(!) konuyor. en azından düşüncem öyle. bardağın tepesinden baksan gene mutluluk.

ben biraz daha acımasız olacağım:

bir bardağın yarısının suyla, diğer yarısının ise civa ile dolu olduğunu düşün,

ıssız, her tarafın diken gibi yontulmuş taşlarla dolu bir yerdesin,

bardak ise yerde; taşların arasıda,

yarı çıplaksın,

bardağın su(iyi) olan tarafını görebilmen için yere uzanmak zorundasın.

uzandın diyelim; her tarafın kanayacak, canın yanacak..

bu mudur mutluluk?

2. yolu deneyelim:

ayaktasın, bardağa tepeden bakıyorsun.

ayağına gene taş batıyor ama uzandığında duyduğun acı kadar değil.

suyu(mutluluk) da görüyorsun civayı(hüzün) da.

ne anladım ben bu hayattan!

isteyen pollyanna olsun ama bence gerçek olan bu.

kimse kimseyi kandırmasın...

gerçi böyle düşünmek taraftarı değilim,

ne biliim... maksat yorum olsun!